Woensdag 1 september

Iedereen heeft het over de tocht van morgen, die over de pas van Cisa gaat en waarover Karel de Grote met zijn Frankische leger trok.De etappe is 26 km lang en duurt in totaal 8uur en zoals in het boekje staat inspannend is daarbij lange stijgingen heeft en over gedeeltelijk geasfalteerde,onverharde weggetjes en voetpaden gaat.
St.Jean Pied de Port ligt op 180mtr en al spoedig lopen we naar de 320mtr en zo gaat het met de hele tocht die over de verschillende cols gaat en waaronder de hoogste die op 1430mtr ligt. Op 1337mtr ligt de grens van beide landen we zijn in Spanje wat betekent dat we weer een mijlpaal bereikt hebben en wat toch een heel aparte sfeer geeft.
We staan deze morgen al voor zes uur naast ons bed en kleden ons aan samen met de anderen, we vallen van de ene in de andere verbazing als we zien wat ze aan trekken.We zien mensen dikke truien aan trekken met daarover heen nog een jas,bivak mutsen worden te voorschijn gehaald,sjalen om enzofoort,en schrikken eigenlijk wel een beetje en denken wat moet dit worden,hebben we deze etappe toch onderschat???
Wij doen toch maar onze gewone kleren aan want ja anders hebben we toch ook niet,we zien wel wat deze dag ons brengt. Het is nog donker als we de straten van het stadje door lopen en gelukkig is er een restaurant open waar we een ontbijt kunnen nemen en even verder is er al een bakker open waar we wat eten voor overdag kunnen kopen.
We worden goed wakker van de eerste steile helling die we tegenkomen en al gouw verschijnen de eerst zweetdruppels ten teken dat we al flink aan het klimmen zijn,de stad ligt onder ons verscholen onder een dikke nevel en aan de horizon kleurt de hemel prachtig rood ten teken dat het een mooie zonsopgang zal worden,het is een zonsopgang om in te lijsten.
Wat we de eerste uren meemaken aan uitzicht zullen we niet gouw vergeten en als we half tien aan de koffie zitten komt Fred langs en besluit ook een kop koffie met ons te drinken na een half uurtje stappen we weer op en loopt Fred met ons mee.
Heel geleidelijk lopen we de hellingen op van de Pyreneeën en tijdens de tocht lopen we op mensen in en passeren we groepjes wandelaars die zitten te eten het is net alsof je in Friesland met een schaatstocht meedoet.Na twee rustpauzes gaan we aan het moeilijkste gedeelte beginnen,de afdaling naar Roncevalle,het is af en toe zo steil dat we heel geconcentreerd moeten afdalen en erg goed moeten kijken waar je je voeten neerzet.
Tijdens de afdaling komen we een zuil tegen waarop staat dat het nog 765km naar Santiago is en waar ook een waterkraan is waar we onze flessen kunnen vullen.Om 14.00 uur zijn we in Roncevalle waar het al een drukte van belang is we zoeken een terrasje op en kopen en lekker biertje de refugio gaat toch pas om 16.00 uur open dus we hebben de tijd.De refugio is op zich al een verhaal apart we slapen met 120 mensen in een ruimte dat in vroeger jaren als pelgrimshospitium dienst deed.
Het gaat er ondanks de drukte gedisiplineerd aan toe ieder staat rustig te wachten voor dat hij of zij onder de douche kan(twee douchen!!!),daarna kunnen we in een van de restaurants voor 7euro eten.We zitten met tienen aan een ronde tafel heel gezellig,er zijn weer allerhande nationaliteiten,Canadezen,Amerikanen,Nderlanders,Spanjaarden,Duitsers enzofoort.
Veel van de mensen zijn vanmorgen begonnen aan hun camino door Spanje.

welte.

images/IMG_0648.jpg
Vertrek in de vroege ochtend vanuit Saint Jean Pied de Port