Zondag 12 september

Tardajos-Casstrojeriz 31km.
Het wordt en beetje eentonig maar we zijn om 5.45 uur weer wakker van de medestappers en druktemakers,we lopen om 6.45 uur in het donker weg van de refugio dus het is zoeken naar de gele pijlen maar met behulp van de mijnwerkerslamp van Peter en ons eigen zaklantaarns vinden we de weg wel.
Het is zondag dus alles is dicht en daarom hebben we gisteren wat eten gekocht voor onder weg,het moment dat Paul afscheid neemt is wel wat triest voor zowel Paul als wel voor ons die de tocht voortzetten,en in het donker zwaaien wij hem uit.
Zoals ik wel eerder vertelt heb is het moment dat de zon opkomt altijd weer een hoogtepunt van de dag en ook nu weer getuige de foto,wel is het zo dat we altijd achterom moeten kijken om dat moment te zien,en dan lopen we met een flinke pas (om wat op temperatuur te komen want het is smorgens fris) het dorp uit.
Tijdens deze etappe zien we een aantal herinneringen aan de Middeleeuwen ,de ruine van een hospitium,een pelgrimsbron,en klooster met nissen waarin wijn en brood werd klaargezet voor passerende pelgrims,en een bron op de eindeloze meseta.
Langzaam stijgt de weg naar de een eindeloze vlakte op 1000mtr die ze in Spanje meseta noemen en die zes weken geleden opgeknapt is met een laag zand en grind,vanuit de verte zien we een klein groen bosje- wat wel bijzonder is in deze boomloze vlakte- met een pad naar een gebouw met een blauwe koepel,de herberg van Sambol.
Deze herberg die door vrijwilligers beheerd wordt is de moeite waard om aan te doen omdat het gebouw op zich een bezienswaardigheid is met een op een kapel lijkende ruimte die de sfeer van mystiek en serene rust uit ademt.Ook kun je even koffiedrinken wat we dan ook graag doen en met de meen ik Duitse beheerder die een half jaar op de vlakte verblijft te praten.
Om ons heen zijn jagers met honden op jacht, ik denk dat ze op de patrijs zijn, een van de honden stond voor waarbij ik Rein kon uitleggen dat er direct een schot zou vallen en wat ik vertelt had gebeurt ook, we zien na het schot de hond de vogel ophalen.
Ik zie ook weer de arenden boven de meseta zweven het zijn wel een stuk of acht schijnbaar moeiteloos zwevend op enorme vleugels,en langzaam dalen we af over het oorspronkelijke oude pelgrimspad dat hier niet is verdwenen onder het asfalt en aan weerszijden stenen wallen heeft.Op een klein uurtje van Castrojeriz komen we bij de ruïne van het klooster van San Anton aan waar we een lekker koud blikje sinas kunnen kopen en in de schaduw even een rustpauze nemen.
Het klooster is in de 12e eeuw gesticht door Franse monniken die zich onfermden over de zieke pelgrims die aan het zogenaamde Antoniusvuur leden,een schimmelinfectie die vroeger in graan,met name rogge voorkwam,tegenwoordig is er een herberg die onderdak en eten biedt aan de pelgrims.In de ruïne is nog een stel waarvan de man zichtbaar niet in goeden doen is,zo te zien is hij totaallos,blaren,beenvlies ontsteking en ze besluiten vannacht hier te blijven.
Als we weer onderweg zijn zien we in de verte op een hoge heuvel de ruine van een burcht liggen met daaronder het plaatsje Castrojeriz,waar als we binnen komen het een drukte van belang is, waarschijnlijk is er een kerkdienst geweest de mensen zijn gekleed in de zondagse kleren.Een van de mensen komt op ons af en biedt ons wat te eten aan en probeert ons iets duidelijk te maken wat we niet verstaan en waarna we verder lopen om de herberg te zoeken.
Bij binnenkomst merken we aan de beheerder dat het een eigengereid heerschap is want dit moet zus en dat moet zo, het is een broeder die naar later blijkt toch wel aardig is en een hele aparte manier heeft om de pelgrims smorgens te wekken maar dat vertel ik morgen wel.
We eten vanavond in een restaurant waar een hele grote ouderwetse druivenpers ingebouwd is, met op de achterwand een muurschildering waarop mensen staan die ermee aan het werk zijn.

welte.

images/Afbeelding 039.jpg
Bovenste rij: Lia, Peter Sr. en TonnieOnderste rij: Peter de zwitser, Michael, Rein en Paul(Van links naar rechts)