Trabadelo Triacastela 39km.
Vandaag het tweede deel van de Camino duro nadat we weer zonder wat te eten vertrekken komen we gelukkig een groot chauffeurscafé tegen waar we ons even lekker verwennen met koffie en een bocadilla, en wat eten kopen voor onderweg.Het eerste deel van de route is bij de weg langs maar na Las Herrerias Hospital Inglés lopen we eerst door weiden en een beekdal om daarna aan de overkant van het dal steil omhoog naar een bergrug met een fraai uitzicht te gaan.Tijdens het lopen probeer je de omgeving in je op te nemen maar je moet tegelijkertijd oppassen waar je je voeten neer zet omdat het een heel oud gedeelte is van het Jacobspad waar in vroeger tijden de muilezels over liepen.
Als ik het over vroeger heb dan zijn we hier in de dorpjes zo lijkt het wel ook nog in de dertiger jaren,het is net alsof de tijd hier heeft stil gestaan,de boeren lopen hier met de koeien door de straat om ze naar een andere wei te brengen,oppassend dat we niet in een hoop stront stappen lopen we achter hen aan want inhalen is er niet bij hoewel een paar jongens op mauntainbikes de rust niet op kunnen brengen om er achter te blijven.Grappig is het om te zien dat de kudde de hele weg nodig heeft zodat de fietsers er niet langs kunnen, en alle keren dat ze het proberen lopen de koeien hen weer in de weg.Er gaat en enorme rust vanuit zoals de boeren achter hun beesten aan sukkelen ze doen er ook niet een stap harder om totdat ze bij de wei zijn en de fietsers eindelijk vrij pad hebben.
Na La Laguna komen we op een bepaald moment de grenspaal tegen(zie foto) die aangeeft dat we in Galicië zijn waar overal langs de St.Jacobsroute kilometer markeringen staan aangebracht,waarop te lezen is hoe groot de afstand naar Santiago nog is.In O Cebreiro valt ons in de eerste plaats op hoe druk het is,grote toeringcars staan opgesteld waaruit de toeristen stromen die in de kleine souvenirswinkeltjes alles van hun gading kunnen vinden,verder zien we de Pallozas de ronde of langwerpig-ronde gebouwen opgetrokken uit natuursteen met de rieten daken specifiek voor deze grensstreek.O.Cebreiro is van oudsher een bedevaarts dorp waar in de 14e eeuw een wonder plaatsvond in de kerk er was slechts maar een persoon aanwezig ,een boer die de moeite had genomen om het steile pad omhoog te klimmen en waarvan de priester dacht dat de boer en ezel was om zoveel moeite te doen voor een beetje brood en wijn en op dat moment veranderde de wijn in bloed en de hostie in vlees.
De kelk waarin de wijn zat is te zien als de Galicische graal in het wapen van de regio Galicië dat ook op de grenspaal voorkomt.
Als we O Cebreiro uit lopen maakt Rein mooie fotos van de omgeving waarop te zien is hoe de nevel over de dalen ligt en het dorp in de zon.
Na een dik uur komen we aan op de Alto de San Roque waar het beeld van de pelgrim staat die tegen wind en regen op moet torsen omdat het hier vaak guur en koud is (mist en sneeuw tot in mei)Als we in Alto de Poio aankomen om daar te overnachten blijkt er geen alberge te zijn dus maar weer verder op naar de volgende 13km verderop in Triacastela,het is toch even bijten.
Halverwege lacht ons het geluk ons weer toe, onder de bomen in het gras zit een gezelschap dat bestaat uit vrouwen en mannen die aan de picknick zijn en ons toeroepen of we honger en dorst hadden ja dus, nou kom er maar bij zitten en maak het je gemakkelijk.
Na ons voorgesteld te hebben blijkt het een groep te zijn die met wandelvakantie is in Spanje en iedere dag een deel van de tocht doet onder begeleiding van twee gidsen die de tocht zelf ook gelopen hebben,er is geen nee te koop en we (vr)eten ons te barsten.
Het doet me denken aan mijn Ciostijd waarin je ook wel eens tochten moest uitstippelen alleen dan alles prodeo deze gidsen zijn drie weken met de mensen onderweg voor 7000euro p.p waarin wel alles inbegrepen is.Toch hebben we een heel leuke herinnering eraan over gehouden en na een tijdje zijn we weer verder gegaan met als afscheid dat we ze in de komende dagen misschien wel weer zouden tegenkomen omdat ze op dezelfde route als ons zaten.
Als we aankomen in Triacastela is de alberge vol en zijn we genoodzaakt om in een soort pension voor 22euro te slapen en realiseren we ons dat we de Camino duro met 14km verlengd hebben en vandaag tot op 129km Santiago genaderd zijn.
welte.
In de verte het Jacobspad
Af en toe een lekker schaduwplekje in de bergen
Picknick bij een stel moderne pelgrims
Goed uitkijken waar je loopt!
Zig zag door de bergen
De Swalkers
Grenspaal Galicië
De nevel in de dalen en wij in de zon in O Cebreiro
Pas van de San Roque
Beeld van een pelgrim, die tegen wind en regen op moet torsen
Idem
De Santiago Swalkers 