Donderdag 23 september

Ferreiros-Palas de Rei. 34km.
Of het nu van de km.palen komt of ergens anders van ik weet het niet maar we beginnen nu echt af te tellen ook de dagen die we nog moeten lopen tellen we af.
De “ langstme nei hûs spilet tiige mei”vooral als we contact hebben via de telefoon en de bekende stemmen horen van de achterban maar dan bedenken we dat we Santiago nog willen aandoen dus verdringen we dat gevoel en gaan weer over tot de orde van de dag,lopen en genieten van het prachtige landschap.
We staan om 6.15 op en zonder koffie o.i.d.beginnen we aan de etappe naar Palas de Rei die door een landschap loopt met allemaal kleine dorpen en gehuchten en waar de percelen afgebakend worden door muurtjes,ook lopen hier talloze oude wegen en waar wij net als vroeger waterloopjes moeten oversteken met behulp van stapstenen of bij doorwaadbare plaatsen op tenen er door heen gaan.Op de foto is een weggetje te zien met stapstenen die je moet gebruiken in periodes van veel regen omdat dit weggetje dan onder water staat.
Deze morgen is het bij het vertrek nog donker en zijn de zaklantaarns weer hard nodig omdat we weer over een “bonkebrekkers stik”lopen en dus soms op goed geluk onze weg kiezen,later komt de mist opzetten en zien we niet veel meer van de omgeving,maar met behulp van de gele pijlen vinden wij onze weg.
Na ongeveer 8km komen we aan in Portomarin waar in 1962 een stuwdam is gebouwd die het water van de rivier de Belesar heeft afgedamd en waarbij de oude stad in de golven verdween, maar niet alleen de stad maar ook boerderijen, bruggen en hele bossen verdwenen in het water.
Ondanks dit verlies zijn er de belangrijkste gebouwen van het stadje steen voor steen afgebroken en weer precies weer zo opgebouwd,in vroeger tijden was Portomarin een belangrijke plaats op de camino het boekje vertelt dat er in de 12eeuw al een brug bestond over de rivier de Miño die de verbinding vormde tussen de beide oevers en waar de pelgrims gebruil van maakten. In de Middeleeuwen stonden er drie kloosters en een groot hospitaal van de Johannieters waarvan de pelgrims bij ziekte gebruik van konden maken.
Als we dan het centrum van de stad komen zoeken we een restaurant op waar we wat kunnen eten en drinken, het is en drukte van belang grote touringcars stoppen op het grote plein die pelgrims vervoeren met enorme rugzakken en die kennelijk hiervandaan de tocht beginnen.
Later vertelt de gids van de groep waarover ik al eerder schreef dat er studenten zijn die een gedeelte van de tocht lopen om studiepunten te halen,en als we de inwendige mens verzorgd hebben lopen we naar de kerk waar we hartelijk begroet worden door de “bekenden” van een dag of wat eerder.
In de kerk is een koor aan het oefenen voor een uitvoering waarbij ook solisten aan het zingen zijn en waarbij een jonge vrouw met een hemelse stem liederen zingt die het “pikevel”op je rug doet ontstaan.Nadat we kerk nog wat bekeken hebben vertrekken we weer want Palas de Rei is nog wel 24km maar de zon is er inmiddels ook weer dus genieten we van de omgeving, onderweg komen we veel heide tegen en gele brem dat nog uitbundig bloeit.
Als we aankomen is alles vol en zijn we op een pension aangewezen en door krijgen van hoe dichter we bij Santiago hoe moeilijker het wordt om slaapplaats te vinden,en o ja er is nog een grappig voorval dat ons overkwam,gisteravond troffen wij een paar pelgrims ik geloof met eten,een zo’n patser met een enorme rugzak en grote verhalen,echt zo’n klerekast en wat schetst onze verbazing als wij in Portomarin over de brug de weg willen oversteken stopt er een busje en stapt onze”klerekast”uit het busje samen met zijn maat,hoezo rugzak van 25kilo!!!.
welte.

welte.

Stapstenen

Porto Marin St. Jacobus, wijst ons de weg

Cathedraal in Porto Marin

Bloeiende heide